çalmayan telefonları, nasip olmayan kavuşmaları, dolu bir kalple karşındakine bakamamayı kabullenip uslandım. bu yaza kadar çok yağmurlarda ıslandım. mühim değil, artık yapmayacağım. “anladım ki ağaçlar toprağa acı verdikçe büyüyorlar” demişti birisi bir yerde. ağacıma baktım, olsun dedim büyüt gölgesine sığınırsın.
Farid Farjad:“Birinin hayatına, birinin üzüntüsüne, birinin mutluluğuna, birinin ruhuna, birinin eline, yüzüne, sırtına, omuzuna, yüreğine, bazen söz, bazen göz, çoğu zaman kalbinizle minicik de olsa, tüm samimiyetinizle bir dokunun.”
